เราอยู่ในความทรงจําของทะเล

The Sea Remembers Us

นิทรรศการแสดงเดี่ยวครังที่ 7 ของศิลปินไทย เนียม มะวรคนอง ผู้ที่ผลงานศิลปะของเขามีความมหัศจรรย์ในการเกาะกุมหัวใจผู้ชมให้ตกอยู่ในภวังค์เสมอ โดยผลงานในครั้งนี้ศิลปินได้สะท้อนการดําเนินชีวิตของ มนุษย์ในมิติลึกซึงที่น่าขบคิด โดยมีทะเล เป็นภาษาสื่อสาร

“...ทําไมคนเราถึงชอบมองทะเล? ว่ากันว่าทะเลสามารถเยียวยาจิตใจ ยามเมื่อรู้สึกเหนื่อยล้าสับสนวุ่นวายใจ เพียงแค่มองออกไปในความโล่งกว้างของท้องฟ้าและแผ่นนํ้า ก็ทําให้รู้สึกสงบผ่อนคลาย เรื่องยุ่งๆ ในหัวดูจะสลายไปชั่วคราว

ตัวผมเองไม่ได้ชอบทะเลเป็นพิเศษ นานมากแล้วที่ไม่ได้ไปเที่ยวทะเลจริงๆจังๆ บางครั้งมีโอกาสแวบผ่านไปยืนมองทะเลใกล้บ้าน แต่ก็ไม่รู้สึกว่ามันเป็นทะเลในแบบที่ใฝ่ฝันสักเท่าไหร่ อย่างไรก็ตามหลายภาพที่ผมวาดในช่วงก่อนหน้านี้มักมีทะเลเป็นฉากหลัง และหลายครั้งหลายหนที่ ผมมองเห็นภาพทะเลโผล่ขึ้นมาลอยๆ บางทีมันปรากฏขึ้นในทอดเงาบนกําแพง บนรอยต่อของลายกระเบื้องในห้องนํ้า หรือเพียงแค่กางแผ่นกระดาษที่พับไว้ เส้นตรงแนวราบทําให้ผมนึกถึงเส้นขอบฟ้า เบื้องล่างมีริ้วคลื่นสั่นไหว สัมผัสสายลมพัดวูบเข้ามา จากนั้นสิ่งต่างๆ ก็เริ่มผุดพรายขึ้นสู่ผิวนํ้า

ผมทํางานชุดนี้ด้วยวิธีเดียวกับที่ผมมองเห็นทะเลในสิ่งต่างๆรอบตัว เริ่มจากเส้นขอบฟ้า จินตนาการถึงเกลียวคลื่น นึกถึงแสงที่ส่องสะท้อนบนผิวนํ้า การวาดภาพทําให้ผมได้ใช้เวลาอยู่กับมัน ได้เฝ้ามอง...มองและรอคอย ด้วยความรู้สึกว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ในความเวิ้งว้างของทะเล ทั้งหมดนี้หากจะมีความหมายใด ให้เก็บไปครุ่นนคิดได้บ้าง คุณอาจต้องถอยออกมามองมันจากที่ไกลๆ”

ถ้อยคําศิลปิน เนียม มะวรคนอง 2563

A seventh solo exhibition of a Thai artist Niam Mawornkanong, who uses his art to captivate audiences’ attention then set them free to explore their own subconsciousness. This time around, Niam imparts the thoughtful story of human livelihood by using a vast sea as a narrator.

“...Why do we love staring at the sea? They said that it can replenish our weary souls whenever we feel exhausted or lost, just look to the vast sky and deep sea that split between the horizon into two and we might start to feel relieved, and all the knots to be unravelled for a moment.

I don’t feel anything special about the sea that much. I haven’t been to the sea for quite some time. There’s that one time I have been to a beach nearby but it didn’t live up to my expectations as I wanted it to be. Despite all of that, many of my previous works have imagery of the sea as a background. Often time I see its picture out of the blue, sometimes it projected on a wall or even on a space between floor tiles in my bathroom. By just opening up a folded paper, the straight crease line in the middle reminisces me of the horizon where the lower part is composed of weaving shape of countless waves, touches from the wildly wind before everything about to show its appearance above the ocean's surface.

I worked on this series as how I saw the sea and everything around me simultaneously. Set off with the horizon, then visualise the spiral waves and how light reflected from them—by painting this subject, I found myself spending time observing and waiting, with the feeling that anything can happen at any given time in this vast emptiness of the sea. All of this might give us some meanings or lessons to think about, maybe all we need to do is just step back and look from a distance.”

Words from artist Niam Mawornkanong, 2020